رفتن اين تشعشع آسمانى بود كه بر همه‌ى جهان فيض مىبخشيد . با اين حادثه ، عالم در ظلمتى شر آفرين فرو رفت و زمين با مرگ پيامبر از آسمان منقطع گشت ، زيرا وحى همچون قاصدى ميان آسمان و زمين و مايه‌ى پيوند آن دو به يكديگر بود . . و مگر ممكن است زمين از آسمان بىنياز گردد درحالىكه رزقش در آنجا و زندگيش و نشاطش و نورش و دينش از آنجا است . راستى اگر اين جدائى و انقطاع ، نهائى و قطعى و هميشگى ميبود ، براى دنيا وحشتى از اين بالاتر و براى مسلمانان زيانى از اين گران‌بارتر تصور نمىشد . ( 1 ) ولى رسول خدا - صلى اللّه عليه و آله - آزمايش دشوار و مصيبت بزرگى را كه مسلمانان بر اثر انقطاع وحى ، بطور طبيعى بدان دچار خواهند شد ، از پيش ادراك كرد و از روى مهر و رأفتى كه به مؤمنان داشت ، به آنها خبر داد كه ميان آنان و آسمان ، رشته‌ى واحدى بر قرار خواهد ماند . . و مگر پس از اينكه رشته‌ى وحى منقطع شده ، جز رشته‌ى آسمانى ، رشته‌ى ديگرى شايسته‌ى چنگ زدن و در آويختن مىباشد ؟ . . فرمود : « من براى شما چيزى گذارده‌ام كه تا وقتى بدان چنگ در زنيد ، گمراه نخواهيد شد : كتاب خدا را آن ريسمان از آسمان تا زمين بر كشيده و عترت و خاندانم را . . و اين دو هرگز از يكديگر جدا نخواهند شد تا با من در قيامت ديدار كنند . . بنگريد تا پس از من چگونه پاس مرا در اين دو بازمانده ، خواهيد داشت » « 1 »

--> ( 1 ) اين حديث را « ترمذى » نقل كرده و آن ، حديث 874 از احاديث كتاب « كنز العمال » ( ص 44 ج 1 ) نيز هست . به همين ترتيب احاديث زياد ديگرى نيز كتب صحاح و مسانيد اهل سنت نقل كرده‌اند . در بعضى از اين احاديث چنين